نقش دانشگاهها در امايش سرزميني
برنامه ريزي توسعه متكي بر رويكرد بخشي در كشور، مانند اغلب كشورهاي جهان به عدم توازن منطقه اي، حاشيه اي شدن برخي مناطق، گسترش نابرابريهاي سرزميني و اتلاف منابع و توانمنديهاي منطقه اي منتهي شده است. آمايش سرزمين با رويكرد همه سو نگر در چارچوب توسعه فضايي در جهت مقابله با پديده بي تعادلي و ارائه راهكارهاي مناسب براي توسعه متوازن، همه جانبه و پايدار در سطح سرزمين تلاش مي كند. امروزه آمايش سرزمين مبناي انواع برنامه ها اعم از ملي و منطقه اي را تشكيل مي دهد و نظام آموزش عالي نيز از اين قاعده مستثني نيست. يافته هاي حاصل از آزمايش سرزمين، با تاكيد بر مناطق و پيمايش دقيق آنها، نقشه جامعي است كه تواناييها، قابليتها، فرصتها و نقاط ضعف هر منطقه از كشور را با دقت به نمايش مي گذارد. برنامه ريزان آموزش عالي بايد با اتكاء به يافته هاي آمايش سرزمين و با وقوف به اهميت واحد منطقه در برنامه ريزي آموزش عالي، متناسب با مقتضيات فرهنگي و تاريخي، زمينه تحقق عدالت اجتماعي، برابري فرصتهاي آموزشي را در هر منطقه فراهم سازند.1- توسعه منابع انسانی به عنوان رکن اصلی آمايش سرزمين از طريق ( (تربيت انسانهای سالم ، با انگيزه ، شاداب،متدين ، وطن دوست ، جمع گرا ، نظم پذير و قانون گرا2. - ارتقاء سطح آموزش ، پژوهش و بهره وری نيروی کار در جهت افزايش سهم منابع انسانی در ترکيب عوامل مؤثر در توليد ثروت ملی3 .- شکوفايی استعدادها و خلاقيت ها ، گسترش سلامت و ارتقاء سطح دانش 4- نياز سنجي دقيق اموزشي بر حسب موقعيت مكاني و زماني با توجه به نياز بازار 5- توجه به اشتغال زايي جهت تربيت نيروي انساني علمي 6- ارتباط موثر با صنعت منطقه جهت جذب دانجو رشته هاي 7- استفاده مؤثر از موقعيت ، ميراث تاريخی و جاذبه های فرهنگی و طبيعی کشور در مسير اهداف توسعه ، تقويت گردشگری و حفاظت از سوابق تاريخی و جذب دانشجو8- هم افزايی مزيت های منطقه اي ، نوسازی بخش کشاورزی متناسب با منابع توليد و پهنه بندی اقليمی جهت ايجاد رشته هاي دانشگاهي و جذب دانشجو . .9- گنجاندن درس امايش سرزميني برلي رشته هاي مديريتو ... بمنظور فرهنگ سازي و اگاهي دانشجويان با توجه به اهميت موضوع;}